Gisteren heb ik mijn eerste moment van samen 'zijn' met Spirit en Souris (uit de kudde van Yvonne), ervaren en dat wilde ik hier even met jullie delen.

Spirit

Spirit is een heel lief en gevoelig paardje, ietwat introvert, want ze laat niet snel zien dat ze iets eng vind, maar als het dan teveel wordt, schiet ze in de stress. Ze heeft weinig zin in mensen momenteel, ze heeft duidelijk tijd nodig om mensen weer te leren vertrouwen, niets te moeten en gewoon samen te kunnen 'zijn' met mensen ipv hard werken. Eerst ben ik bij haar gaan zitten in het aparte weitje, ze wilde niet bij me zijn en ging verderop grazen. Toen voelde ik enorm verdriet opkomen en pijn in mijn keel en achterhoofd, ik heb gehuild en het lied van Shaina Noll kwam boven: "You can Relax now, come on and open your eyes …" Dit zingen, bracht verlichting,. Ik voel dat dit een stukje van mij was, maar zeker ook van haar. Op dat moment kwam ze direct naar me toe en ging, op een klein afstandje naast me grazen. Daarna heb ik gewoon even met haar gewandeld en haar laten zien dat ze niets hoefde. Lekker grazen in het hoge gras, maar verder weg van de kudde vind ze toch wel spannend. Deze eerste keer leid ik haar dus niet te ver van haar vertrouwde kudde. Ze is zo lief, maar als ze onzeker wordt en wil laten zien dat ze het niet eens is met mijn voorstel om verder te lopen en verderop verder te grazen, gaat ze happen. Dan zet ik gewoon duidelijk mijn grens, vind het prima dat ze zich uit, wordt niet boos en blijf authentiek kalm. Dat kalmeert haar ook weer en een eerste acceptatie van mijn leiding en aanwijzingen dient zich aan: ze ontspant en gaapt zelfs even heel diep. Dan nog even grazen, en dan is deze 'sessie' klaar….

Souris

Zij komt uit zichzelf naar me toe. Het komt in me op dat ze aanvoelt aan dat ik iets anders wil dan anders, niet hard werken of zomaar wat doen omdat ik het zeg. Zij heeft veel in zich opgeslagen en daar is ze moe van geworden, heeft nergens zin in en om te laten zien dat ze zich niet laat 'controleren' door mensen, duwt ze liefst tegen druk of 'moeten' in welke vorm dan ook in. Ze gaat graag met me mee, maar zodra ze door heeft dat ik de leiding heb en haar dus ook een bepaalde kant op wil sturen, gaat ze in verzet en staakt ze, stopt gewoon, doet niets meer. Souris heeft dan op zo'n moment een vriendelijke maar gerichte en duidelijke aanmoediging nodig in de vorm van leiderschap met intentie: dit is wat we nu gaan doen, PUNT. Zonder emotie, zonder oordeel, dit is gewoon wat we doen, die kant op en niets anders. Het duurt een tijd voordat ze dat volgt, ik wacht geduldig, geef haar alle ruimte zich te uiten, maar de enig juiste weg voor dat moment is waar ik mijn intentie op heb gezet, vooruit en niet door mij heen. Na een tijdje zo met haar gewandeld en afwisselend gegraasd te hebben, blijft ze wederom stilstaan en zie ik haar 'denken'. Zodra ze zacht wordt, geef ik haar een uitgebreide beloning via mijn stem en laat haar nog even grazen, dan wil ze weer terug naar de kudde en dat doen we. Ze heeft stof tot nadenken. Ik voel dat ze veel tijd nodig heeft om dit soort dingen te verwerken, dus geef haar die tijd, als paard.
Grappig, later liep ik nog even door de wei en toen kwam ze met gespitste oortjes naar me toe, alsof ze wou zeggen, ik begrijp jou, jij begrijpt mij, geef me maar wat tijd, maar dit wordt wel wat tussen ons. Leuk!