Ellen (met haar eigen paard, Amar)
Tijdens de sessie komt Ellen in contact met haar 'hoofd' dat de leiding heeft, boven haar gevoel. Ze wilde spelen met Amar, maar het spelen veranderde al gauw in dingen moeten. Hier reageerde Amar dan weer op door 'het niet meer te doen' en het 'stom' te vinden. Vanaf het moment dat Ellen weer in haar lichaam kwam, haar centrum en vandaaruit ging bewegen, gebeurde het volgende:
Ik durf niet. Het metalen plaatje dat ik voel in mijn lichaam staat voor de drempel die ik moet nemen. Monique vraagt me een paar keer goed en diep richting dat gebied te ademen. Het plaatje wordt minder koud en zelfs kleiner. ‘Ok, ga nu nog eens voelen in je lichaam. Waar gaat je aandacht naartoe?’ Dit keer zijn het mij beide knieën. Er zit precies boven de knieschijven een spanning. Alsof mijn spieren mijn knie willen optillen om die volgende stap te maken. Ze willen gewoon naar voren! Heel idioot. ‘Wat houdt je tegen?’ vraagt Monique. ‘Mijn hoofd’, zeg ik ‘dat houdt niet zo van onbekende dingen. Plaatjes die ik niet ken, gebieden in mijzelf die ik niet ken. Mijn hoofd beschermt me en zorgt ervoor dat ‘dat soort dingen’ niet mijn lijf in zakken. Het blijft veilig in mijn hoofd. ‘Maar wat vind je dan zo eng?’ Oh Lord, daar gaan we… ‘Waarlijk contact’, piep ik terwijl de tranen al komen. Ik huil zoals ik maar zelden huil en toch is het niet pijnlijk. Het is eerder helend. Bevrijdend. Op aanwijzing van Monique stap ik langzaam op Amar af. Hij gaapt en gaapt en gaapt. Ik raak hem zachtjes aan op zijn schouder aan en maak contact. Waarlijk contact. Het gaat heel diep en het maakt me (zelfs nu ik dit schrijf) enorm aan het huilen. Het is zo mooi en zo godvergeten eng. Amar buigt zijn hoofd naar me toe en even staan we daar met onze voorhoofden tegen elkaar. Troostend, gelijkwaardig. We hebben allebei moeite met dat stukje van onszelf wat we zo ver weg hebben gestopt dat we er bang voor zijn geworden. Het is fijn dat we nu samen zijn en dat we er stap voor stap achter komen dat waarlijk contact niet zo eng is al we dachten. Laat maar zijn 
Amar gaapt nog een paar keer en laat los wat losgelaten kan worden. Het voelt goed. We hebben een enorme stap gemaakt.
Bedankt lieve Mo. You’re a true friend.
Ellen
Wat ik geleerd heb van deze ervaring is te vertrouwen op mijn intuïtie, vertrouwen in de toekomst en bovenal diepe berusting en acceptatie van mijn kinderloosheid. Het mogen delen van al deze gevoelens met Willem, mijn zielemaatje en tweelingziel! Tevens speelde op de achtergrond mee ‘het loslaten van vaste patronen’; het feit dat eigenlijk alles anders liep dan gepland… en het vertrouwen daarin dat alles komt zoals het komt… Ik wist al vanuit een eerdere ervaring dat het paard mij spiegelt, maar zò’n intense ervaring had ik niet bedacht. Zo’n senario trouwens ook niet… dat alles anders liep dan ‘gepland’… Ook dat was dus een enorme spiegel… loslaten en ervaren, ervaren en daarna weer loslaten… Ook het voor de 2de keer mogen ervaren dat paarden ècht met mij communiceren geeft kippenvel! Alles klopte op elk tijdstip… het was Perfect!
Dank voor alles, Mo, de paarden, Willem; dat jullie er (voor mij) waren en mij veel hebben gegeven. Het waren heftige, diepe, ontroerende en intense, maar vooral verijkende ervaringen! Het was een schitterende dag!!!
Willem (met Navy)
Laat ik beginnen met de ervaringen van “Meet the Herd”.
Ik was knap onzeker omdat ik geen enkele feeling had met paarden en er zelfs huiverig voor ben om paarden aan te raken of dicht in de buurt ervan te komen. Tijdens de eerste 20 minuten bleef de onrust. Observeer ik juist of niet? Krijg ik de verkeerde associatie binnen. Ik had mij ook geen duidelijk doel voor ogen gesteld. Ik dacht, laat het maar op mij afkomen maar wel met het vertrouwen/gevoel dat er iets bijzonders te gebeuren stond.
Liefs Maartje