• Reacties: 0
  • 17 January 2013 21:35
  • in Bewustwording
  • door Raymond
  • Bezoeken: 2244
  • Laatst bewerkt: 8-04-2014
  • (Huidige waardering 0.0/5 Sterren) Totaal aantal Stemmen: 0

Oervertrouwen

0 0
In mijn pogingen om mijn ervaringen in mijn hartsbewustzijn te beschrijven in 'gewone' taal met de voetjes op de grond, kom ik een vorm van weerstand tegen, namelijk verwarring.
Verwarring is een toestand waarin je kunt verkeren ten gevolge van het blijven weerstand bieden tegen één van de hoofdemoties, nl. angst. Het is een vluchtmechanisme van de mind (ook wel ego of geconditioneerd zelf) om van de kern van de boodschap van de angst weg te blijven.

Gelukkig ben ik me steeds vaker en sneller bewust van het feit dat ik deze weerstand ervaar en heb ik ontdekt dat als er weerstand is, ik die weerstand kan omarmen ipv veroordelen. En als ik dat doe, dan kom ik als vanzelf in verbinding met de ruimte van mijn ware ik en kan ik me verbinden met wat zich hier via die weerstand laat zien, zonder mezelf te verliezen in de emotie die er dan getriggerd wordt. In dit geval dus angst.

Wat heeft de angst me hier te zeggen?
Heel letterlijk maak ik dan contact met die angst en voel de uiting van die angst in mijn lichaam via sensaties zoals spanning, druk, kriebels, warmte, kou, tintelingen, steken, zachtheid, hardheid, etc..
En terwijl ik dit schrijf, voel ik wederom deze weerstand.
Het begint me te dagen waarom: ik probeer iets te verwoorden via mijn mind, mijn denken, terwijl het over hartsbewustzijn gaat, een bewustzijn dat niet (nog niet?) volledig met de mind te 'begrijpen' is. En dus welke woorden en begrippen ik er ook aan geef, het zal nooit compleet de diepgang beschrijven die ik ervaar terwijl ik in contact ben met mijn ware zelf. Ofwel, de ervaring, die hartsverbinding, is niet in woorden te vatten, je ervaart het, je voelt het, je beleeft het voor wat het IS. Niets meer, niets minder.
Dat accepteren voor wat het is, ja dat kan ik, in die verbinding, maar zodra ik het weer wil vatten in begrippen van de mind, komt al snel de verwarring weer boven. Zal ik het ooit volledig kunnen omvatten met woorden? Is dat mogelijk?
En, als dat al mogelijk is, is dat wel noodzakelijk?
Ik ervaar het als een mind-stretch, een buiten mijn comfortzone treden, iedere keer een klein stapje, maar niet te ver en met compassie en geduld.

Maar wat maakt het zo belangrijk? Wat maakt dat ik dat zo nodig moet? En bij elke poging dus eigenlijk weer 'riskeer' om die verbinding kwijt te raken?
Het voor de hand liggende antwoord dat ik tot voor kort gebruikte:
"Ik heb een missie in dit leven, ik (be)leef mijn ervaringen en inspireer anderen door die ervaringen te delen, maar vooral door de tools die ik daarvoor heb met ze te delen, zodat ook zij kunnen leren leven vanuit dat nieuwe bewustzijn."
Maar is dat wel zo? Is het niet een poging van mijn mind om maar anderen te overtuigen het anders te doen, zodat ik geaccepteerd zal worden voor wat ik doe? Voor wie ik ben?
Ja, twee weken geleden was dat nog zeker zo. Ik was vooral bezig om de wereld te overtuigen, onbewust.

Maar nu kan ik volmondig zeggen: Nee, dat is niet meer zo.
Nu voel ik, ervaar ik, dat ik vanuit mijn eigen beleving mag en kan schrijven en werken, in contact in verbinding.

Degenen die mijn voorgaande HorseSensibilities hebben gelezen, hebben gelezen dat ik tijdens een workshop die ik zelf volgde mijn ware ik eindelijk heb geaccepteerd en omarmd. En nu heb ik dan ook niet meer de acceptatie nodig van anderen om te leven zoals ik leef. Ik hou van mijn ware zelf, ik hou van mijn menszijn, ik omarm de weerstanden die ik daarin als mens tegenkom en volg wat er mag en kan gebeuren in het moment. Vanuit een oervertrouwen in..... jawel, mezelf!

En ik wens dat oervertrouwen iedereen toe!
Deel:  
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Digg
  • Facebook
  • Technorati
  • Reddit
  • Yahoo Buzz
  • StumbleUpon

Nog geen reacties...

Laat een antwoord achter

Naam: Required Field.
E-mail: Required Field. Niet Zichtbaar
Website:
Captcha Code: Required Field.
Reactie: Required Field.